وَبَرَزُوا۟ لِلَّهِ جَمِيعًۭا فَقَالَ ٱلضُّعَفَٰٓؤُا۟ لِلَّذِينَ ٱسْتَكْبَرُوٓا۟ إِنَّا كُنَّا لَكُمْ تَبَعًۭا فَهَلْ أَنتُم مُّغْنُونَ عَنَّا مِنْ عَذَابِ ٱللَّهِ مِن شَىْءٍۢ ۚ قَالُوا۟ لَوْ هَدَىٰنَا ٱللَّهُ لَهَدَيْنَٰكُمْ ۖ سَوَآءٌ عَلَيْنَآ أَجَزِعْنَآ أَمْ صَبَرْنَا مَا لَنَا مِن مَّحِيصٍۢ
അവരെല്ലാവരും അല്ലാഹുവിങ്കലേക്ക് പുറപ്പെട്ട് വന്നിരിക്കുകയാണ്. അപ്പോഴതാ ദുര്ബലര് അഹങ്കരിച്ചിരുന്നവരോട് പറയുന്നു: തീര്ച്ചയായും ഞങ്ങള് നിങ്ങളുടെ അനുയായികളായിരുന്നല്ലോ. ആകയാല് അല്ലാഹുവിന്റെ ശിക്ഷയില് നിന്ന് അല്പമെങ്കിലും നിങ്ങള് ഞങ്ങളില് നിന്ന് ഒഴിവാക്കിത്തരുമോ? അവര് (അഹങ്കരിച്ചിരുന്നവര്) പറയും: അല്ലാഹു ഞങ്ങളെ നേര്വഴിയിലാക്കിയിരുന്നെങ്കില് ഞങ്ങള് നിങ്ങളെയും നേര്വഴിയിലാക്കുമായിരുന്നു. നമ്മെ സംബന്ധിച്ചേടത്തോളം നാം ക്ഷമകേട് കാണിച്ചാലും ക്ഷമിച്ചാലും ഒരു പോലെയാകുന്നു. നമുക്ക് യാതൊരു രക്ഷാമാര്ഗവുമില്ല.
— മലയാളം (Cheriyamundam)
ഈ ആയത്തിന് തഫ്സീർ ലഭ്യമല്ല.